Controle ziekenhuis en judoexamen

Op 18 mei moesten we weer voor controle naar het UMCG. Wederom ging er iets fout wat betreft het bloedprikken. We moesten er een half uur eerder zijn vanwege het bloedprikken wat deze keer dus niet door ging . Wel moest Peter urine inleveren. Na enige moeite (hij was net thuis geweest) heeft hij toch iets in een potje kunnen krijgen . Daarna was het wachten op de oncoloog..., die was dus afwezig en Edith, de nursepractitioner, nam het over. Gewogen en gemeten, gevoeld, geluisterd, beluisterd, beklopt en bloeddruk gemeten....Peter is sinds augustus 5 cm gegroeid (is ook wel te merken aan zijn kleren) en 3 kg gegroeid (ook te merken). Edith heeft nog wel wat eet, drink en snoep tips gegeven . Alles was goed, prima zelfs.... Toch weer een opluchting en een bevestiging van wat we eigenlijk al wel wisten . Omdat alles dus behoorlijk uitliep waren we 15 min te laat op de röntgen voor de foto . Daar krijg ik vrijdagmiddag de uitslag van, maar ik ga ervan uit dat daar geen bijzonderheden uitkomt. Daarna vlot weer richting huis, snel een stokbroodje in de oven en dan de kids weer naar school. Maar goed, terug naar het UMCG..... Alles was goed... Edith vond dat Peter er geweldig goed uitzag, vooral zijn mooie bos haar , wat een stuk dikker is geworden na alle chemo. Tot februari 2010 moeten we nog om de 3 maanden voor controle en daarna ieder half jaar... Te gek toch..... Wat een leuke bijkomstigheid is, tijdens het wachten en tussen de bedrijven door hebben we heel gezellig met een gezin wat ook lid is van de Bea hyve zitten kletsen over de kids, de behandeling, doe een wens enz, enz. Het manneke werd gister opgenomen voor zijn laatste chemokuur..... Kom op Joey, zet'm op!!!!!!! En dan het judoexamen om 17.30u Gelukkig was het maar een klein clubje wat examen moest doen (de vorige groep was veel groter en liep dus een half uur uit). Het ging allemaal prima, Peter heeft heel goed laten zien wat hij allemaal in zijn mars heeft..... Hij is dus geslaagd voor de bruine slip, op zijn gele band die hij had gehaald voordat hij ziek werd..... Dus het gaat echt op alle fronten goed met Peter. We hopen dat dit zo door blijft gaan.....
Groeten Martin,Alide,Peter en Nicky.

De wensvervulling van Peter

Vrijdagmorgen stonden we op de normale tijd op omdat Peter en Nicky nog van niks wisten.
Martin had de dag ervoor al laten weten dat hij vrijdag vrij was omdat hij in de tuin aan de slag wilde, vandaar dat de kids het niet raar vonden dat Martin niet om 7.30 uur aan het werk ging. Ze keken wel even vreemd op toen opa om 8.30 op de stoep stond met de mededeling dat hij erg nodig naar het toilet moest (opa kwam Shadow ophalen om hem naar het pension te brengen). Om 8.30 zei Peter opeens dat het half 9 was en dat we snel naar school moesten.
Onze uitleg dat de school om 9.30 uur begon werd geaccepteerd.
Vervolgens ging tegen 9 uur de bel en stonden er mensen van Doe Een Wens Stichting op de stoep. Toen ging er bij de kinderen een belletje rinkelen.
Na de uitleg dat wij met Harm en Gertie mee zouden gaan en dat Fanny in ons huis zou blijven stapten we in de auto.

Dag 1

We gingen op weg, maar waarheen was voor ons een groot raadsel. We reden even een rondje langs de school en gingen toen op weg naar een voor ons onbekende bestemming.
De eindbestemming was Leens, we gingen naar insectenwereld. Daar werden we warm ontvangen en konden eerst zelf rondkijken. Vervolgens kregen we van Tom een uitgebreide rondleiding, met name over de insecten en het nut ervan. Peter kreeg nog een baardagama (soort hagedis), een egel, een schildpad en een kerkuil op zijn hand en een slang in zijn nek. Ook mochten Peter en Nicky de neusberen voeren.
Vervolgens konden Peter en Nicky zelf een sprinkhaan prepareren. Daarna gingen we met z’n allen patat eten met een ijsje na. Na nog even rondgekeken te hebben gingen we verder naar wederom een voor ons onbekende bestemming.
We kwamen terecht in Assen, in de Smelt.
Ook daar werden we warm ontvangen en gingen we eerst met z’n allen iets drinken en kregen Peter en Nicky rugzak gevuld met allerlei lekkers en kadootjes.
Daarna gingen wij met z’n viertjes zwemmen en gingen Harm en Gertie “even weg”.
Na het zwemmen gingen we eten in het piri piri restaurant in de Smelt, vervolgens werden wij afgeleverd in hotel van der Valk in Assen, waar voor ons 2 kamers waren gereserveerd.
Er stond voor ons een verassingspakket klaar met daarin drinken voor de kids een paar pilsjes voor Martin en wijn voor Alide en het nodige om te smullen en nog een doos met spelletjes, maar daar zijn we niet meer aan toe gekomen.
We hebben heerlijk op bed liggen televisie kijken, waarna we tegen een uur of 11 zijn gaan slapen. We zouden gewekt worden voor het ontbijt de volgende ochtend.

Dag 2

We moesten zaterdagmorgen vroeg opstaan, want vanaf 7 uur werd het ontbijt geserveerd en we zouden om 8 uur weer opgehaald worden door Harm en Gertie. Het enige wat ons werd verteld is dat we een aardig lange autorit voor de boeg hadden. Na een korte nachtrust was het behoorlijk stil in de auto.
Eenmaal goed wakker gingen wij onderweg alle borden bekijken en raden waar we heen zouden gaan. Uiteindelijk kwamen we terecht in een plaatsje vlak bij Utrecht, Haarzuilens en gingen we naar de Elf Fantasy Fair.
Hier hebben we een indrukwekkende dag beleefd, maar ook erg vermoeiend al die indrukken van vreemd uitgedoste mensen.
Peter en Nicky hebben allebei nog een kadootje uit mogen kiezen.
Tegen een uur of half 4 hadden Alide en de kids het wel gezien en zijn we richting auto gelopen. Onderweg hebben we bij Staphorst nog een tussenstop gemaakt om even de benen te strekken en even wat te drinken.
Daarna zijn we doorgereden naar Assen waar we bij een pizzeria heerlijk hebben gegeten.
Na het eten werden Peter en Nicky toch wel een beetje ongeduldig en moe, maar we moesten nog even geduld hebben, we konden echt nog niet weg……
Plotseling kwam er een echte Porsche voorrijden.
Wat bleek nu…… die Porsche kwam speciaal voor Peter, hij had nl. aangegeven wel eens een ritje in een Porsche te willen maken. Dat hadden de wenshalers dus goed onthouden.
Na een fotoshoot in en om de Porsche zijn we weer richting Groningen gereden, uiteraard mocht Peter in de Porsche naar Groningen.
Dat vond hij geweldig. De chauffeur heeft hem op de snelweg even flink op zijn staart getrapt.
Peter was daar zo van onder de indruk dat hij onderweg zijn vriend/buurjongen Patrick heeft gebeld met de mededeling dat hij onderweg naar huis was in een hele coole auto.
Eenmaal thuis werden we opgewacht door Fanny en haar mede klussers en…Patrick.
Opa kwam gelijk met ons thuis, hij kwam Shadow weer terug brengen.

Iedereen ging mee naar binnen om de allerlaatste verrassing voor Peter te bekijken.
Peter heeft een compleet ingerichte tienerkamer gekregen.
Alles in zijn kamer is nieuw,het behang, de lamellen, de vloer, het bed, de kasten, het bureau en alle accessoires die je maar kan bedenken in een tienerkamer.
Er is zelfs genoeg opberg ruimte voor al het speelgoed van Peter.
Alles heeft een likje verf gekregen en ziet er weer fris uit.

Peter heeft een compleet ingerichte kamer in de stijl van Lord of the Rings gekregen.
Op 1 muur staan alleen maar afbeeldingen van Lord of the Rings, er staat een klokje van Lord of the Rings en op de deur hangt een mooie poster en er staat een grote afbeelding van Gollum. Wat moet dat een mega klus zijn geweest om die muur er mooi in te krijgen.
Nou het is allemaal prima gelukt en we waren allemaal enorm onder de indruk wat Fanny en haar beide klussers in 2 dagen voor elkaar hebben gekregen.
Wat geweldig!!!!!!!!!
Dan staat er een enorm mooi boeket bloemen op tafel en een mooie Lord of the Rings taart in de keuken……op die taart staat het oog van Sauron.
Het waren 2 geslaagde dagen…… er zijn geen woorden voor om Fanny, Harm, Gertie, de beide klus mannen en de chauffeur van de Porsche te bedanken…… en natuurlijk de Doe Een Wens Stichting die dit allemaal mogelijk heeft gemaakt.
!!!!! BEDANKT ALLEMAAL !!!!!
Wij, maar vooral Peter gaan nog erg lang na genieten…

Groetjes
Martin, Alide, Peter en Nicky

Peter zit weer op judo ! Voordat Peter ziek werd had hij al ruim een jaar aan judo gedaan, maar is er destijds om verschillende redenen mee gestopt.
Omdat het goed is voor Peter om te bewegen hebben we vorige week weer eens bij het judo gekeken. Peter heeft hier zichtbaar van genoten en wilde op het eind van de training zelfs meedoen ! Vandaag heeft Peter dus voor het eerst sinds zijn herstel weer meegetraind, en hij vond het als vanouds fantastisch ...onze van der Geest in de dop... :D

stukje reklame: www.dijkmansport.com

We zijn maandag 16 februari weer voor controle naar het UMCG geweest.
Pascal had de nacht ervoor bij ons gelogeerd, zodat hij kon ook mooi mee kon, kon hij ook eens zien hoe de controle in zijn werk ging.

We waren op tijd, waardoor ze direkt konden beginnen met de bloeddruk, die was prima…… 130/75. Daarna werd er bloed geprikt, omdat we meedoen met een bepaald onderzoek over kinderen met kanker die koorts krijgen moest er wat extra bloed afgenomen worden.
Dus kon het dit keer niet middels een vingerprik, maar moest het uit een ader in de arm.
Ging prima, zelfs zonder emla zalf!!!!!
Daarna volgde het gesprek met dr. Tamminga. Peter had 2 vragen voor hem.

1 Hoe komt het dat ik kanker heb gekregen
2 Hoe groot is de kans dat het weer terug komt.

Peter had gewoon ‘vette pech’ aldus dr Tamminga dat hij kanker heeft gekregen.
Hij had niks kunnen doen om het te voorkomen. Net zoals Pascal ‘vette pech’ had dat hij diabetes heeft gekregen.

De kans dat het terug komt wordt elke controle kleiner. Er zijn tot op heden geen uitzaaïngen gevonden en de kans daarop wordt telkens kleiner.
Dit was voor Peter een geruststelling, maar voor ons natuurlijk ook.

Na de controle bij de oncoloog was het tijd voor de echo en de röngenfoto.
De radioloog liet tijdens de echo al doorschemeren dat er geen reden tot ongerustheid was, maar dat we de uitslag wel van dr Tamminga zouden krijgen.
De radioloog heeft op Peter zijn verzoek de alvleesklier even laten zien aan Pascal, i.v.m. zijn diabetes.
Daarna werd er een nieuwe afspraak gemaakt voor de telefonische uitslag van alle onderzoeken en een afspraak voor de volgende controle. De volgende afspraak is op maandag 18 mei en de uitslag van de onderzoeken heb ik vanmiddag gekregen.

!!!!!!!!! ALLES WAS GOED !!!!!!!!!

We hebben hier verder niets meer aan toe te voegen…… We hadden er alle vertrouwen in dat de uitslagen goed waren. Maar er zat toch een stemmetje in mijn achterhoofd die zei……misschien is er wel een verdwaalde uitzaaïng zich ergens lekker gaan nestelen en is die nu pas op de foto of echo te zien.
Slaat natuurlijk nergens op, maar die angst heb ik regelmatig gehad. Dan denk ik aan de uitspraak van dr. Tamminga, dat de kans op terugkeer elke controle kleiner wordt……

De volgende controle is 18 mei, dan zal er alleen een röntgenfoto gedaan worden en bloedonderzoek.
De volgende echo zal zijn over 4 jaar, wat op zich al een reden is tot optimisme.
Immers, er is nu geen aanleiding om weer een echo te laten maken.

We hebben helaas nog niets gehoord van de Doe Een Wens Stichting, maar we hebben geduld.

Met Shadow gaat ook alles goed, hij begint al aardig puberaal gedrag te vertonen.

Over school en de problemen daar…… er wordt aan gewerkt, zo niet, dan zullen we andere stappen ondernemen. Het heeft nu lang genoeg geduurd.

Groeten
Martin, Alide, Peter en Nicky
en een poot van Shadow

Wij zijn aangeslagen, want een jongen die bij Peter op de kamer heeft gelegen is overleden. Hij was net zo oud als Peter.
Het heeft op ons, maar vooral op Peter een diepe indruk gemaakt. Ik had in november nog telefonisch kontakt met zijn moeder, toen zaten de kuren er bijna op. Alles leek goed.
Maar begin december wees de scan uit dat alle kuren toch niet het gewenste resultaat hadden. Vervolgens heeft hij nog een hele zware chemokuur gehad. Wat het resultaat daarvan was is dus niet bekend. Hij bleek erg gevoelig voor het verhoudheids virus te zijn, dat heeft zich dus in zijn gezonde long genesteld, in zijn andere long zaten al uitzaaïngen. Hij is op 1e kerstdag opgenomen in het ziekenhuis omdat hij bloed had overgegeven.
Hij heeft toen nog een bloedtransfusie gehad, maar dit heeft niet meer mogen baten. Hij is op 2e kerstdag overleden. Zijn ouders, broers en overige familie zijn aangeslagen door zijn toch nog onverwacht overlijden.

Het houdt ons ook heel erg bezig, maar vooral Peter. Hij kan zich moeilijk uiten, waardoor we 3 weken geleden al kontakt hebben opgenomen met het UMCG.
Daar is iemand waarbij hij zich erg op zijn gemak voelt, dus hebben we gevraagd of zij een gesprek met Peter kon hebben.
Aangezien dit niet haar taak is moest ze er toestemming voor vragen, ze wilde zelf wel kijken wat ze voor Peter kon betekenen.
Dit was goed en het gesprek heeft inmiddels plaatsgevonden.
Sanne is pedagogisch medewerker en dit stukje begeleiding hoort eigenlijk niet tot haar taak, maar ze wilde dit graag voor Peter en ons doen.
Ze is er wel achter gekomen dat er bij Peter een flink stuk angst zit, angst voor het terugkeren van de kanker. Ze koppelt dit terug aan dr Tamminga met het verzoek om daar op 16 februari toch even aandacht aan te besteden. We merken dat Peter toch worstelt met het feit dat hij ernstig ziek is geweest en dat hij bang is dat het weer terug komt.
Ondanks het feit dat er geen uitzaaïngen waren en dat de tumor zich in stadium 1 bevond blijft de angst bij Peter. Helaas is Peter een manneke die er niet makkelijk over praat en veel dingen voor zich houdt. Voor ons is dat weer moeilijk, want we kunnen alleen maar aan Peter zijn gedrag merken dat er iets is, maar wat er is kunnen we moeilijk achter komen.
We doen ons uiterste best om er voor Peter, maar ook voor Nicky te zijn.
We hebben nog niks van de Doe Een Wens Stichting gehoord, maar we hebben geduld.
We kijken eerst uit naar de jaarwisseling, die voor ons toch heel anders zal verlopen dan het vorig jaar, toen lag Peter nog als een doodziek vogeltje op het bed in de kamer.
En nu... nu vraagt hij of we ook vuurwerk zullen kopen. Nou laten we dat dan maar doen.
We kopen misschien we 1 hele mooie vuurpijl en daarmee schieten we alle ellende en vervelende dingen van het afgelopen jaar de lucht in.
Maar eerst zullen we morgen in gedachten bij de familie E zijn die hun zoon en broertje zullen begraven. We leven met hun mee.

Martin, Alide, Peter en Nicky

Ik krijg toch wel veel vragen over de controle van 17 november.
Gelukkig was alles goed!!!!!!!!!! Er is alleen een röntgenfoto gemaakt en daar hebben we nog geen uitslag van, maar we gaan uit van: geen bericht goed bericht. Bloedprikken ging niet door, dat doen ze alleen als de oncoloog het n.a.v. het controlegesprek nodig vind, nou dat vond hij dus niet.
We, met name ik (Alide) ben de laatste week veel bezig geweest met de situatie van een jaar geleden. Toen wisten we nog niet wat ons allemaal te wachten zou staan en hoe het allemaal zou verlopen, laat staan dat we wisten dat Peter weer beter zou worden. Ik ben de afgelopen weken met dubbele gevoelens doorgekomen. We kregen op 16 november ´s avonds (terwijl Peter en Nicky met een verpleegkundige naar dominoday keken) de verpletterende uitslag dat Peter kanker had, maar wat voor kanker moest nog onderzocht worden, dat zou dus in het UMCG gebeuren. Men twijfelde waarschijnlijk tussen een neuroblastoom en een Wilms´tumor, gelukkig bleek het de laatste te zijn, want een neuroblastoom is veel moeilijker te behandelen dan de Wilms´tumor. Ook ben ik de afgelopen weken veel bezig geweest met school en alles daar omheen, niet alleen het hele Kika gebeuren (waar ik nog boos en teleurgesteld over ben), maar ook het onderwijs en afspraken die niet nagekomen worden. Dit gaat allemaal ten koste van Peter en daar wordt ik echt niet vrolijk van. Moet eerlijk zeggen dat de prestaties van Peter nu niks verbeterd zijn vergeleken bij vorig jaar, dat terwijl het tot nu toe herhaling voor hem is geweest en hij het dus eigenlijk op zijn sloffen heeft kunnen doen. Dit is iets waar ik me ernstig zorgen om maak. De verwachtingen zijn volgens mij te hoog, hij heeft wel flink wat chemo in zijn lijfje gepompt gekregen en is nog lang niet van de gevolgen af. Zijn concentratie is belabberd (dan kan je toch geen spreekbeurt uit je hoofd doen…… of zie ik dat verkeerd).
Er is totaal geen begeleiding voor kinderen die ernstig ziek zijn, of zijn geweest en daardoor een achterstand op hebben gelopen. Het is natuurlijk wel gemakkelijk om het jaar dan nog maar een keer over te doen (overigens met instemming van ons). De school kan hier absoluut niet mee omgaan maar ze geven ook geen gehoor als ze door het UMCG uitgenodigd worden voor speciale bijeenkomsten die te maken hebben met een ernstig ziek kind in de klas of op school.
Ik heb daarom ook erg te doen met de ouders van het kindje op de andere locatie, ik hoop dat de school er meer bij betrokken is dan dat ze bij ons waren. Tijdens Peter zijn ziekte is zijn meester 1x bij ons geweest en heeft 1x gebeld, van de directeur hebben we niet veel vernomen, behalve een kaartje en een boekje voor Peter (over de post). Wel schieten ze me bij school aan als ik Nicky naar school breng, maar dan wil ik het liefst zo snel mogelijk weer naar huis, begrijpelijk toch??????? Als ik dan in verschillende tijdschriften van de VOKK (vereniging ouders kind en kanker) lees hoe een school…… leraar én directeur óók met het kind en de ouders om kan gaan en betrokkenheid tonen schieten de tranen mij in de ogen. Dít is (in mijn ogen) geen betrokkenheid, we wonen nog geen 5 minuten lopen van school. Maar goed, genoeg over school……
Terug naar de controle…… We zijn wel heel blij dat er wat dat betreft alleen maar goed nieuws is. Alles is gewoon goed, heel goed en Peter voelt zich ook goed. Het is wel vervelend dat we om 10.25 u al in het ziekenhuis waren om bloed te prikken wat vervolgens helemaal niet door ging.
Geluk bij een ongeluk, want zo had ik wel even tijd om Rilana, een vriendin van de Beatrix Hyves te ontmoeten, zij kwam voor controle met haar zoontje (heerlijk knulletje).
Vervolgens hoor je dan om 11.05 u je afspraak te hebben bij de oncoloog, dat liep allemaal uit en hij kwam ons om 11.40u halen. Helaas was Martin toen net met Peter naar de röntgen en eenmaal terug op de poli duurde het nog wel even voordat we aan de beurt waren.
Eerst werd Peter gezien door een co-assistent en daarna door dr. Tamminga.
Gelukkig was alles goed, daar zijn we enorm bij om, maar we hadden ook eigenlijk niet anders verwacht. Daarna moest er (voorlopig dus bij elke controle) nog de bloeddruk gemeten worden, maar aangezien het net pauze was moesten we toch nog even weer wachten., we waren dus te laat thuis om nog naar Hilberdink te gaan. Volgende keer zullen we er direkt bij binnenkomst om vragen, scheelt toch gauw weer een kwartier wachten…… we kunnen er natuurlijk ook gezellig een dagje uit van maken…… We proberen Nicky er ook zoveel mogelijk bij te betrekken, ze gaat ook zoveel mogelijk mee naar de controles.
We moeten 16 februari weer voor controle:
9.35 u bloedprikken
10.05 u controle oncoloog
10.50 u echo van de buik
11.00 u röntgenfoto
Ik denk dat we er maar een gezellig dagje UMCG van maken, dan zit je verder ook niet zo op tijd en maak je je niet zo druk.

Met Shadow gaat alles goed…… prima zelfs, hij groeit als kool.

Groetjes
Martin, Alide, Peter en Nicky

Het is een tijdje rustig geweest op de web-log, maar dat komt omdat we niet veel te melden hebben, geen bericht is goed bericht!!!

Zondag 9 november zijn er 2 mensen, Jolanda en Harm van de Doe Een Wens Stichting geweest om Peter zijn wens in ontvangst te nemen.
Ze hadden voor Peter en Nicky allebei een kadootje meegenomen.
Ik heb wel aangegeven dat ik er wel wat moeite mee had om Peter op te geven,
omdat hij na een hele intensieve behandeling en operatie nu weer beter is.
Jolanda en Harm hebben duidelijk gemaakt dat ik me daar niet druk om moest maken, want de selectie procedure is erg streng.
Men heeft duidelijk besloten dat Peter er WEL voor in aanmerking komt.
Dus ik heb dat gevoel naast me neergelegd.
Onder het genot van een bakkie koffie en wat drinken voor de kids hebben ze Peter de hemd van het lijf gevraagd, over school, sport, films, vriendjes, hobby’s, de computer enz. enz.
Daarna was het tijd voor Peter om aan te geven wat zijn wens was.
Voor de duidelijkheid, ze moeten 3 wensen in ontvangst nemen, dan hebben ze altijd een paar op reserve.
Peter heeft heel duidelijk aangegeven dat hij heel erg graag een tienerkamer wil, in de stijl van Lord of the rings……
Vraag van Jolanda was daarna: hoe zie je die kamer dan, met een hoog of een laag bed… nou met een laag bed. Zie je dan ook een televisie op je kamer???? Ja, ik zie daar ook een televisie.
En een bureau????? Ja, ik zie ook een bureau. Met daarop een computer??????? Ja, met daarop een computer. Vervolgens zijn we naar boven gelopen om Peter zijn kamer te bekijken. Ze konden zich wel voorstellen dat Peter graag een andere kamer wilde.
Toen werd het tijd voor zijn tweede wens: een nintendo wii, nou da´s duidelijk.
Er werd Peter gevraagd of hij wel eens ergens heen wilde, nou ja, dat wil ik wel.
Waar zou je heen willen dan???? Nou naar Australië. Wat wil je daar doen dan?????
Weet ik eigenlijk niet…..
Zijn laatste wens komt er na veel vragen op neer dat hij graag wil lasergamen met vrienden, naar het archeon in Arnhem wil en lekker uit eten met vrienden bij een pizzeria.
Na ruim anderhalf uur gingen Jolanda en Harm weer weg, met 3 wensen van Peter op zak.
Ze hadden wel aangegeven dat ze dit een hele originele wens vonden……
We zijn benieuwd. We hopen rond januari er weer iets van te horen.
We krijgen tijdig een datum door zodat we rekening kunnen houden met ons werk en evt met school van de kinderen….
We krijgen niet te horen welke hoe de wensvervulling eruit komt te zien, dus voor ons is het net zo spannend als voor Peter.


Met Shadow gaat het prima, hij groeit als kool en we genieten volop van hem, ondanks dat je toch wel tegen wat praktische problemen aanloopt.
Het is toch wel een hele klus om het opvoeden van een pup in te passen in de regelmaat van naar school brengen en van school halen en de boodschapjes doen enz enz.
Ik heb zelfs een moment gedacht dat Shadow was geboren in een verkeerd lichaam, dat hij liever vogel was geweest. Hij heeft het nl. gepresteerd om met een flink stuk uitgeplozen touw in zijn bek vanuit het roege bos (aan het eind van onze straat) naar huis toe te lopen. Misschien om een nest te bouwen????? Geen idee. En ik maar roepen en meneer maar stevig doorlopen, wel keurig netjes bij de stoeprand wachten (niet zitten zoals we hem leren), maar zodra ik wat dichterbij kwam rende meneer toch de straat over om vervolgens bij de volgende stoeprand weer op mij te wachten. Leuk spelletje toch????
Bij de laatste stoeprand kreeg ik hem te pakken, ben met hem naar huis gegaan en heb hem in de bench gedaan. Achteraf kan je de humor er wel van inzien, maar het had ook heel anders af kunnen lopen.
Ik heb er in ieder geval wel van geleerd dat ík bepaal waar we heen gaan en niet Shadow, dus hij zal mij in de gaten moeten houden en niet ik hem.
Moet wel zeggen dat het vruchten begint af te werpen, want zodra hij me uit het oog verliest ga ik me in het bos snel verstoppen achter een dikke boom gaat hij me zoeken……


Dan volgt er maandag 17 novemer weer de controle in het UMCG.
Het is toch wel even weer spannend, ondanks dat alles er 3 maand geleden prima uitzag.
We moeten om 10.30 uur op de oncologiepoli zijn voor het bloedprikken, dan hebben we om 11.05 uur de afspraak met de oncoloog en om 11.30 uur moeten we op de röntgen zijn voor een foto. De ervaring heeft ons geleerd dat het altijd uitloopt, dus dat zal deze keer ook wel het geval zijn.
We zullen jullie op de hoogte houden van de controle maandag……


Ik wil toch op de valreep nog even iets kwijt.
Vorig jaar, toen Peter ziek werd heb ik de directeur van school gevraagd of de opbrengst van de collecte van het kerstfeest gedoneerd kon worden aan Kika.
Helaas was dit niet mogelijk, er was al een bestemming voor de opbrengst.
Nou ja, misschien volgend jaar dan!?!?
Dus ben ik dit begin oktober weer met het verzoek gekomen of de opbrengst van de kerstcollecte gedoneerd kon worden aan Kika.
We hebben al een goed doel voor de opbrengst....
Ik heb mijn verzoek voorgelegd aan iemand van de ouderraad, die het vervolgens heeft meegenomen in het overleg.
Vanmiddag kreeg ik het definitieve antwoord dat de opbrengst naar Malawi gaat en dus niet naar Kika.
De reden is voor mij onbegrijpelijk..... op de andere locatie van school is een ernstig ziek kindje (ook met kanker) en de directeur vond het een beetje wrang om dan de opbrengst aan Kika te doneren......
Ik denk dat het juist heel wrang is wanneer die ouders horen dat er al 2 jaar achter elkaar een ouder (van een kind met kanker) is geweest die gevraagd heeft op de opbrengst van de collecte van het kerstfeest aan Kika te doneren en dat de school dat gewoon geweigerd heeft.
En dat noemt zich een christelijke school.
Dit is dus niet te begrijpen.
Misschien moet de opbrengst juist daarom WEL aan Kika gedoneerd worden.
Ik heb er vorig jaar zelf om gevraagd toen we bij Peter de diagnose kanker kregen.
Waarom zouden deze mensen het dan niet willen.
IK HEB HIER TOTAAL GEEN BEGRIP VOOR!!!!!!!!!


Groetjes
Martin, Alide, Peter en Nicky

Nou hij is er dan eindelijk……
Zaterdag 20 september hebben we Shadow opgehaald. Nadat al het papierwerk in orde is gemaakt gingen we tegen 12.00uur met Shadow in een doos tussen Peter en Nicky in weer richting Groningen. De terugreis ging prima, Shadow heeft heerlijk in zijn doos liggen slapen.
We waren even bang dat hij misschien wel wagenziek zou worden, maar dat gebeurde gelukkig niet.

Eenmaal thuis was het voor Shadow natuurlijk heel erg wennen, een vreemde omgeving, vreemde geurtjes en geen broertjes en zusjes om mee te spelen. Het hele weekend heeft hij toch wel vaak lopen piepen/janken door huis heen. Ook vonden we her en der af en toe een plasje en een poepje. De nachten verliepen toch wel anders dan gehoopt. De eerste nachten heeft Shadow in de doos naast het bed, aan Martin’s kant geslapen. De eerste week is Martin er ’s nachts een keer uit geweest om Shadow even te laten plassen. De tweede week heeft Shadow voornamelijk ’s nachts in zijn bench geslapen, maar áls hij dan wakker wordt en er even uit is geweest voor een plasje dan is het piepen/janken geblazen, dus dan maar weer in de doos.
Het slapen in de bench gaat een stuk beter nu en het zindelijk worden gaat ook de goede kant op, af en toe doet hij nog eens een plasje in huis.
Martin heeft 2 weken vrij gehad, dus Shadow ziet Martin ook echt als zijn baas.
Als Martin naar bed gaat, gaat Shadow onderaan de trap liggen en als Martin naar het toilet gaat wacht hij voor de deur.
Vanaf maandag moet Martin weer gewoon aan het werk, dus dan zal hij het toch met mij moeten doen.
Dat zal ook best gaan lukken.
De kinderen vinden het enorm leuk en komen ’s morgens zonder problemen hun bed uit…… nou ja zeg, dat is ook wel eens anders geweest.
We genieten er eigenlijk allemaal enorm van, tsjonge…… wat een liefde krijg je van zo’n klein beestje, maar hij krijgt ook heel veel liefde van ons. We zijn nu druk bezig met zindelijk maken en socialiseren. Shadow gaat eigenlijk overal mee naar toe, hij is al een paar keer mee geweest om de kinderen naar school te brengen.













We willen hem eigenlijk overal aan laten wennen.
Hij heeft al kennis gemaakt met Rex, de hond van opa en oma.
Het was voor beide honden flink stoeien in de tuin en in het bos.
Leuk weetje: de vader van Shadow is de opa van Rex……
Snappen jullie het nog????














Martin, Alide, Peter en Nicky